Skip to content

Ένα λαμπάκι που αναβοσβήνει

Ιουνίου 14, 2009

Ένα λαμπάκι που αναβοσβήνει.  Πράσινο στο χρώμα. Δείχνει αν είμαι συνδεδεμένος. Αν μπορώ να αναπνέω. Η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική. Στο μέτωπό μου έχουν αρχίσει να σχηματίζονται σταγόνες ιδρώτα. Σημάδι ότι ζεσταίνομαι. Ή ότι βρίσκομαι σε υπερένταση. Ή και τα δύο.
Το λαμπάκι είναι συνεχώς αναμμένο. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όλα βαίνουν καλώς. Περιμένω να μπει. Να την δω. Να δω τα μάτια της. Να δω το χαμόγελό της. Να ακούσω την φωνή της. Κι αν δεν μπορώ, τουλάχιστον να την φανταστώ. Να μυρίσω το άρωμά της. Κι αν δεν μπορώ, να το φανταστώ και αυτό.
Το λαμπάκι παραμένει αναμμένο. Ζω. Μπήκε. Την είδα επιτέλους. Έχω να την δω 24 ώρες. 24 ώρες που μένω ξάγρυπνος, έχοντας την εικόνα της στο μυαλό μου. Σαν κάτι ιερό. Την είδα χτες στον ύπνο μου. Ήταν ευτυχισμένη. Έτσι όπως θέλω να είναι. Έτσι όπως πρέπει να είναι.
Το λαμπάκι ατάραχο. Το μυαλό μου όμως όχι. «Μπήκε! Να της μιλήσω; Αν ναι, τι να της πω; Μήπως με βαριέται; Μήπως η σιωπή είναι καλύτερη;» Αυτές και άλλες χιλιάδες ερωτήσεις περνάνε μέσα από το κουτί των σκέψεών μου. Μέσα σε δευτερόλεπτα πρέπει να αντιδράσω. Δεν πρέπει να χαθεί ούτε ένα.
Το λαμπάκι σταθερό. Παραμένει αποφασιστικά αναμμένο. Σαν να μου λέει προχώρα, δεν θα σβήσω. Έτσι πήρα την απόφαση να κάνω, για ακόμη μια φορά, την πρώτη κίνηση. Να μιλήσω. Να πω ένα “γεια”. Ένα “τι κάνεις;”. Ψυχρό μεν, κλασσικό και σίγουρο δε.
Το λαμπάκι συνεχίζει να με ενθαρρύνει παραμένοντας ακλόνητο. Μου μιλάει. Κι ενώ συνεχίζω να ιδρώνω, μιλάω. Μιλάω για θέματα που μου αρέσουν. Που της αρέσουν. Που πιστεύω μάλλον ότι της αρέσουν. Παρουσιάζοντάς τα πάντα με ένα κωμικό ανάλαφρο τρόπο. Μου αρέσει να την κάνω να γελάει. Το χαμόγελό της μου δίνει δύναμη να πω κι άλλα. Όμως…
Το λαμπάκι έσβησε! Σε κλάσματα δευτερολέπτων αρχίζει να αναβοσβήνει. Ξαφνικά νιώθω μια θολούρα. Τα αφτιά μου βουίζουν. Το μυαλό μου είναι έτοιμο να εκραγεί. Όλο μου το σώμα έχει ιδρώσει. Αρχίζω να χτυπάω το χέρι μου στο γραφείο. Κοιτάω αλλού, μπας και το ξεχάσω. Κοιτά δεξιά. Η πόρτα. Κοιτάω αριστερά. Η ταράτσα της διπλανής οικοδομής. Ένας μεσήλικας, φαλακρός και εύσωμος προσπαθεί να στερεώσει την κεραία της τηλεόρασης. Έχω γίνει λούτσα στον ιδρώτα. Ο απέναντι ιδρώνει για να στερεώσει την κεραία. Εγώ ιδρώνω για να σταθεροποιηθεί το λαμπάκι.
Το λαμπάκι αναβοσβήνει. Όση ώρα γίνεται αυτό δεν αναπνέω. Δεν μπορώ. Αλλά επειδή δεν υπάρχει δεν μπορώ, αλλά δεν θέλω, τότε δεν θέλω να αναπνεύσω. Στην άλλη μεριά βρίσκεται αυτή. Μία ψυχή που έκλεψε την καρδιά μου. Μία ψυχή που χωρίς να την έχω γνωρίσει καλά-καλά την έχω ερωτευτεί. Μία ψυχή που αν χρειαζόταν να θυσιάσω τη δική μου για να μείνει αυτή να ομορφαίνει την Γη, θα το έκανα.
Το λαμπάκι συνεχίζει να αναβοσβήνει. Σκεπτόμενος όλα τα προηγούμενα, σκέπτομαι αν έχει φύγει. Γιατί δεν μπορώ να δω αν είναι εκεί. Βρίσκομαι σε ένα είδος κώματος. Προσπαθώ να διακρίνω το λαμπάκι. Ώσπου…
Το λαμπάκι άναψε! Εννοώ έμεινε σταθερό. Επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Ξαναβρίσκω τις αισθήσεις μου. Βλέπω αν είναι ακόμα εκεί. Είναι εκεί! Την συγχωρώ που για κάποια δευτερόλεπτα έχασα τις αισθήσεις μου. Με καταλαβαίνει. Συνεχίζουμε να μιλάμε. Χαίρομαι γι’ αυτό. Ζω γι’ αυτό.
Το λαμπάκι μένει αναμμένο για πού ώρα. Μιλάμε, γελάμε, λέμε τι μας πειράζει, τι θαυμάζουμε, τι μας αρέσει, τι μισούμε. Καμιά φορά σβήνει το λαμπάκι, αλλά σε λίγο ξαναεπανέρχεται. Κάποια στιγμή πρέπει να φύγει. Τότε μου κόβονται τα πόδια. Την χαιρετώ.
Πλέον δεν με νοιάζει για το λαμπάκι. Δεν το χρειάζομαι πια. Ότι και να γίνει, αυτή έφυγε. Αναπολώ το τι είπα αυτή την μέρα. Ανυπομονώ να την ξαναδώ. Όπου και να γίνει αυτό. Αρκεί να ξέρω ότι μιλάω μαζί της. Κι ας μην την βλέπω.
Το λαμπάκι κάνει τα δικά του. Επιλέγει που θα ανάψει. Που θα σβήσει. Και που θα αναβοσβήσει. Έτσι είναι και η σχέση μου με εκείνη. Είναι ακόμη αρχή. Έτσι το λαμπάκι είναι στην φάση που αναβοσβήνει. Το θέμα είναι τι θα κάνει τελικά; Θα σβήσει για πάντα και θα πρέπει να βρω μια άλλη πηγή ζωής; Θα μείνει ποτέ αναμμένο; Μπας και μπορέσω να αναπνεύσω κι εγώ κανονικά; Ό,τι και να γίνει, εκείνη θα έχει πάντα μία θέση στην καρδιά μου. Γιατί το αξίζει…

Advertisements
3 Σχόλια leave one →
  1. Ιουνίου 16, 2009 6:04 μμ

    Αν έχετε καμιά ιδέα για το τι μπορεί να είναι το λαμπάκι, παρακαλώ παραθέστε την σε comment.
    Ευχαριστώ.

Trackbacks

  1. Και η βρόχα έπεφτε, ράιν θρου… « T.K. Gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: